راست چو حنانه بی لقای پیمبر

رفت دو سال ای ملک که طلعت شاهم

بود به خاطر ولی نبود برابر

جفت حنین بودم از فراق شهنشه

لیک مرا زآتش فراق تو شاها

گشت ارادت از آنچه بود فزون تر

وین نه عجب زانکه بویشان بفزاید