لیک مرا زآتش فراق تو شاها

بود به خاطر ولی نبود برابر

جفت حنین بودم از فراق شهنشه

راست چو حنانه بی لقای پیمبر

گشت ارادت از آنچه بود فزون تر

وین نه عجب زانکه بویشان بفزاید

مشک چو در آتشست و عود در آذر