گرچه رسمست که بگدازد از آب شکر

مر مرا روزه یک روزه درآورد ز پای

تا دگر روزه سی روزه چه آرد بر سر

من شکر بودم و بگداختم از بی آبی

من گهر بودم و آوردم دریا ز دو چشم

گرچه شک نیست که از دریا آرند گهر

می شنیدم که ز همسایه به همسایه رسد