گفتم ای زلف تو بر رخ چو بر آتش عنبر

من که بی غمزه نمی خواندم یک روز نماز

ورد بوحمزه چسان خوانم هر شب به سحر

گفتم ای روی تو بر قد چو به طوبی فردوس

خط تو برجی از مشک و د ر آن برج سهیل

لب تو درجی از لعل و در آن درج گهر

زلف چون غالیه ات غالی اگر نیست چرا