ز لفکانت دو غلامند سیه کاره و دزد

وین عجب نی که زر و سیم برآید ز حجر

دل من رهرو و زلفت شب و رخسارت ماه

شب همان به که به مهتاب نمایند سفر

که نهادستند از خجلت بر زانو سر

یا دوگبرند سیه چرده که آرند سجود

چون براهیم زراتشت همی بر آذر