که هم از پرتو خویشست مر او را معجر

شمس خوانث به عفت نه قمرکاهل لغت

مهر را ماده شمارند همه مه را نر

همچو خورشید عیانست و ز خلقست نهان

ای به هرحال ترا بوده ز باری یاری

وی به هر کار ترا آمده داور یاور

عکسی ار افتد زآیینه حسن تو به زنگ