ای به هرحال ترا بوده ز باری یاری

مهر را ماده شمارند همه مه را نر

همچو خورشید عیانست و ز خلقست نهان

که هم از پرتو خویشست مر او را معجر

وی به هر کار ترا آمده داور یاور

عکسی ار افتد زآیینه حسن تو به زنگ

می نماند ز سیاهی به همه زنگ اثر