بس عجب نیست که از یمن عفافت تا حشر

نقش رخسار تو بر بت بکشیدی آزر

من برانم که براهیم ستغفارکنان

بت بنشکستی و برگشتی زی کیش پدر

مادر فکرت من بکر بزاید دختر

عصمتت بر خون گر پرده کشیدی به عروق

خون برون نامدی از رگ به هزاران نشتر