مادر فکرت من بکر بزاید دختر

من برانم که براهیم ستغفارکنان

بت بنشکستی و برگشتی زی کیش پدر

بس عجب نیست که از یمن عفافت تا حشر

عصمتت بر خون گر پرده کشیدی به عروق

خون برون نامدی از رگ به هزاران نشتر

وندر اوهام اگر عفت تو جستی جای