که بسته است رهی بر هجای شاه کمر

دگر نه نظم نگارم زکلک در دیوان

دگر نه نثر نویسم ز خامه در دفتر

شنیده ام که حسودی به شه چنین گفته

چگونه منکر باشم که در محامد تو

ثنای ناقص من چون هجا بود منکر

هر آن مدیح که ممدوح را سزا نبود