ورنه ندیدم که کس نماید معجون

ماه بکاهد ز قرب خسرو خاور

حرمت شه را روا بود که ببوسد

صفحه آن تیغ را خدیو دلاور

سوده الماس را به قند مکرر:

یا نشنیدم که هیچگه ملک الموت

غوطه زند اندر آب چشمه کوثر