ز حلق مرغ صحرایی چو مرغ حق حق گوی

چنانکه گیرد خصمی گلوی خصم دگر

به نای بلبله ساغر فروگشاده دهن

چو شیرخواره پستان مهربان مادر

فرو چکید همی قطره قطره خون جگر

به سان مرغک آذر فروز از منقار

همی به بال و پر خویش برفشاند آذر