همی به بال و پر خویش برفشاند آذر

ز حلق مرغ صحرایی چو مرغ حق حق گوی

فرو چکید همی قطره قطره خون جگر

به سان مرغک آذر فروز از منقار

قنینه را خفقان و پیاله را یرقان

ز عکس سرخ می و رنگ باده اصفر

ز فرط خشم فروچیدم از غضب دامن