قنینه را خفقان و پیاله را یرقان

فرو چکید همی قطره قطره خون جگر

به سان مرغک آذر فروز از منقار

همی به بال و پر خویش برفشاند آذر

ز عکس سرخ می و رنگ باده اصفر

ز فرط خشم فروچیدم از غضب دامن

چو زاهدی که نماید به باده خوار گذر