نه شمع زنده بمیرد ز صحبت صرصر

نه تلخ گردد زاب درمنه طعم دهن

نه تار آید ازگرد تیره نور بصر

نه شاخ تازه بخوشد ز الفت لبلاب

جواب را ز سر خشم برگشادم لب

به طنزگفتمش ا ی سرو قد سیمین بر

سرای میر جهان و بود جهان چونان