زمین ز سم مراکب چوگوی در طبطاب

که جای گندم و جو رسته ناوک و خنجر

به هرطرف نگرستند گرز بود و کمان

بهر کجا که گذشتند تیغ بود و تبر

فلک ز تف قواضب چو موم بر آذر

به در شدند برآشفته حال و از مویه

فشانده سوده پلپل به دیدگان اندر