پس اختری که باخترش مهچه ناصیه سای

اگرچه دیده شود ز افتاب تار و کدر

به چشم آب زدش مصطی ز چشمه نوش

چنانکه سوخت چو آتش ز رشک آب خضر

بدو سپرد و سرایید کای بلند اختر

بپو بپهنه که این رزم را تویی شایان

بچم به عرصه که این عزم را تویی از در