که تا سپهر وفا را چو جان کشد در بر

چو از نورد بپرداخت شاه خیبرگیر

سوی محیط گرایید بحر پهناور

نبی چو ماه نو آغوش برگشود ز مهر

علی به صفحه کافورگشت لولوبار

به مشک و غالیه آمیخت دان های درر

نبی سرودش کای آسمان عز و جلال