علی به صفحه کافورگشت لولوبار

سوی محیط گرایید بحر پهناور

نبی چو ماه نو آغوش برگشود ز مهر

که تا سپهر وفا را چو جان کشد در بر

به مشک و غالیه آمیخت دان های درر

نبی سرودش کای آسمان عز و جلال

که هست ذات تو هستی کون را مصدر