به جای خویش همه ساکنست چون لنگر

گمان بری به دل نعل بر قوائم او

به ساحری که فولاد بسته آهنگر

به سوی مرگ نکو جاریست چون کشتی

بودم چو جسم مثالی ز لاغری تن او

که تنگ می نکند جا به چیزهای دگر

به گاه پویه نماید ز بس رکوع و سجود