بودم چو جسم مثالی ز لاغری تن او

به ساحری که فولاد بسته آهنگر

به سوی مرگ نکو جاریست چون کشتی

به جای خویش همه ساکنست چون لنگر

که تنگ می نکند جا به چیزهای دگر

به گاه پویه نماید ز بس رکوع و سجود

چو سایه افتان خیزان رود به راه اندر