که از دوات عمان سازم از مداد گهر

به خشم گفتمش ایدون ز چرخ نهراسم

که چرخ گردان زیرست و بخت من به زبر

مرا به نوک قلم بحری آفرید خدای

بهر کجا که رود شعر من چو نافه چین

بهای او همه سیم آورند و بدره زر

به ویژه همچو ولیعهد داوری دارم