ادیب مدح ترا چون کند ز شور نشاط

که در ضمیر بر اندیشه تنگ شد معبر

خطیب نام ترا چون برد ز وجد و سماع

بر آن شود که بر افلاک پرد از منبر

گمان بری که بود مست باده خلر

به وصف خنگ تو غواص خامه ام دی خواست

ز بحر طبع فشاند به نامه سلک درر