که می نریزد از خامه ام به جز اختر

شها مها ملکا دادگسترا ملکا

منم که مدح تو شعر مرا بود زیور

سخن به مدح تو گویی ز آسمان آرم

تو آفتابی و تا گشتی از دو چشمم دور

سیاه شد به جهان بین من جهان یکسر

چنان ضعیف شدستم که صفحه راکاتب