چنان ضعیف شدستم که صفحه راکاتب

که می نریزد از خامه ام به جز اختر

تو آفتابی و تا گشتی از دو چشمم دور

سیاه شد به جهان بین من جهان یکسر

ز استخوان تن من همی کشد مسطر

چه راحتست مرا بی حضور حضرت تو

چه هستیست عرض را به طبع بی جوهر