چه هستیست عرض را به طبع بی جوهر

چنان ضعیف شدستم که صفحه راکاتب

ز استخوان تن من همی کشد مسطر

چه راحتست مرا بی حضور حضرت تو

کمم ز خاک گرفتی که چون غبار مرا

نبردی افتادن خیزان به همره لشکر

به خاکپای تو کز طعن دشمنان و شب و روز