ز استخوان تن من همی کشد مسطر

تو آفتابی و تا گشتی از دو چشمم دور

سیاه شد به جهان بین من جهان یکسر

چنان ضعیف شدستم که صفحه راکاتب

چه راحتست مرا بی حضور حضرت تو

چه هستیست عرض را به طبع بی جوهر

کمم ز خاک گرفتی که چون غبار مرا