چه راحتست مرا بی حضور حضرت تو

سیاه شد به جهان بین من جهان یکسر

چنان ضعیف شدستم که صفحه راکاتب

ز استخوان تن من همی کشد مسطر

چه هستیست عرض را به طبع بی جوهر

کمم ز خاک گرفتی که چون غبار مرا

نبردی افتادن خیزان به همره لشکر