کمم ز خاک گرفتی که چون غبار مرا

ز استخوان تن من همی کشد مسطر

چه راحتست مرا بی حضور حضرت تو

چه هستیست عرض را به طبع بی جوهر

نبردی افتادن خیزان به همره لشکر

به خاکپای تو کز طعن دشمنان و شب و روز

بحیرتستم و گویم چه روی داد مگر