سیاه شد به جهان بین من جهان یکسر

سخن به مدح تو گویی ز آسمان آرم

که می نریزد از خامه ام به جز اختر

تو آفتابی و تا گشتی از دو چشمم دور

چنان ضعیف شدستم که صفحه راکاتب

ز استخوان تن من همی کشد مسطر

چه راحتست مرا بی حضور حضرت تو