به خاکپای تو کز طعن دشمنان و شب و روز

چه هستیست عرض را به طبع بی جوهر

کمم ز خاک گرفتی که چون غبار مرا

نبردی افتادن خیزان به همره لشکر

بحیرتستم و گویم چه روی داد مگر

که شاه ناصردین را ز یاد قاآنی

شود فرامش فالله خالقی اکبر