گفتا دریغ ازین دلک هرزه گرد تو

وانگه شویم دوست چو پرویز با شکر

با این کنم مطایبه از صبح تا به شب

با آن کنم ملاعبه از شام تا سحر

کاو چون گدای خانه به دوشست دربدر

یاری چو من گزین که نماید ترا به طبع

مستغنی از محبت ترکان کاشغر