شرم آیدم که تا کنمت خرج آب و نان

بارد همی به پیکر من ناچخ و تبر

گفت از چه رو ز بد بتری گفتمش ز شرم

نقدی به کف ندارم جز نقد جان و سر

حیرانم از کجا دهمت و جه خواب خور

گفت این زمان تو گفتی کز صاحب اختیار

هر روز کار من شود از خوب خوب تر