بدان آیین که با دارا سکندر

شهنشاها دو چشم خون فشانم

که پر خونند چون از می دو ساغر

دو مه بیشست تا با من به کینند

همی گویند کای بی مهر بدعهد

همی گویند کای مسکین مضطر

نه آخر ما دو را از لطف یزدان