شهنشاها دو چشم خون فشانم

فنا در قبضه تیغ تو مضمر

تویی گر مکرمت گردد مجسم

تویی گر معدلت آید مصور

که پر خونند چون از می دو ساغر

دو مه بیشست تا با من به کینند

بدان آیین که با دارا سکندر