تویی گر معدلت آید مصور

صبا در پویه رخش تو مدغم

فنا در قبضه تیغ تو مضمر

تویی گر مکرمت گردد مجسم

شهنشاها دو چشم خون فشانم

که پر خونند چون از می دو ساغر

دو مه بیشست تا با من به کینند