که پر خونند چون از می دو ساغر

تویی گر مکرمت گردد مجسم

تویی گر معدلت آید مصور

شهنشاها دو چشم خون فشانم

دو مه بیشست تا با من به کینند

بدان آیین که با دارا سکندر

همی گویند کای بی مهر بدعهد