بر آستین فلک دوخت دامن اختر

شبی چنان سیه و سهمناک کز هر سو

به چشم گوش فرو بسته راه سمع و بصر

شبی چنانکه تو گویی جهان شعبده باز

به غیر چشم من و بخت خواجه زیر سپهر

جهانیان همه در خواب رفته سرتاسر

ز بس که بودم ز اندوه دل خمول و ملول