جهانیان همه در خواب رفته سرتاسر

شبی چنانکه تو گویی جهان شعبده باز

بر آستین فلک دوخت دامن اختر

به غیر چشم من و بخت خواجه زیر سپهر

ز بس که بودم ز اندوه دل خمول و ملول

یکی به زانوی فکرت فرو نهادم سر

به عقل گفتم کاندر جهان کون و فساد