به غیر چشم من و بخت خواجه زیر سپهر

به چشم گوش فرو بسته راه سمع و بصر

شبی چنانکه تو گویی جهان شعبده باز

بر آستین فلک دوخت دامن اختر

جهانیان همه در خواب رفته سرتاسر

ز بس که بودم ز اندوه دل خمول و ملول

یکی به زانوی فکرت فرو نهادم سر