که بر به یوسف اخوان او ز میل پدر

به مویه گفتمش ای ترک از این حدیث بگرد

به ناله گفتمش ای شوخ ازین سخن بگذر

ز مهر خواجه حسودان به من همان کردند

چو این شنید فروبست چشم از سر خشم

بر آمد از بن هر موی من دوصد نشتر

بخشت وری و فرو ریخت بسد از بادام