که در دویده ز دهشت به صلب سنگ شرر

مگر ز پنجه عزم تو لطمه یی خورده

که هر کرانه سراسیمه می دود صرصر

مگر ز آتش خشم تو شعله ای دیده

شمول فیض تو گر منقطع شود ز جهان

ز روی مهر نماند به هیچ چیز اثر

شفا ز مهر تو خیزد چو شادی از باده