ز تنگ ظرفی افلاک بشکند محور

ز تف هیبت تو شعله خیزد از دریا

ز یمن همت تو رشحه ریزد از آذر

اگر جلال تو در نه سپهرگیرد جای

ثنای عزم تو نارم نبشت در دیوان

که همچو باد پراکنده می کند دفتر

به عون چرخ همان قدر حاجت است تو را