ثنای عزم تو نارم نبشت در دیوان

ز یمن همت تو رشحه ریزد از آذر

اگر جلال تو در نه سپهرگیرد جای

ز تنگ ظرفی افلاک بشکند محور

که همچو باد پراکنده می کند دفتر

به عون چرخ همان قدر حاجت است تو را

که بهر صیقلی آیینه را به خاکستر