که بهر صیقلی آیینه را به خاکستر

ثنای عزم تو نارم نبشت در دیوان

که همچو باد پراکنده می کند دفتر

به عون چرخ همان قدر حاجت است تو را

خدایگانا گویند حاسدی گفتست

که ناسزا سخنی سر زدست از چاکر

چگونه منکر باشم که در محامد تو