برجستی و می ریختی از شیشه به ساغر

گه آبله گون صورت من دیدی وگفتی

خورشیدکه دیدست بدین گونه پر اختر

هروقت که خمیازه کشیدم ز پی می

هرگه که تمنای یکی بوسه نمودم

لب بر لب من دوختی آن ترک سمنبر

صد بوسه اگر می زدمش باز به شوخی