تا بو که ز خاک قدم شاه جهاندار

با خاطر آشفته و با عیش محقر

اکنون که سپه راند شه از ری به سپاهان

ار جو که مرا بار دهد میر دلاور

در چشم کشم سرمه و بر سر نهم افسر

تا پیک مه و مهر بگردند شب و روز

اقبال تو هر روز ز دی باد فزون تر