اکنون که سپه راند شه از ری به سپاهان

با مهر امیرم نبود غم به دل اندر

شد پنج مه ایدون که به شیراز بماندم

با خاطر آشفته و با عیش محقر

ار جو که مرا بار دهد میر دلاور

تا بو که ز خاک قدم شاه جهاندار

در چشم کشم سرمه و بر سر نهم افسر