شد پنج مه ایدون که به شیراز بماندم

از امر امیرالامرا می نکشم سر

در این دو سه مه فی المثل از جوع بمرم

با مهر امیرم نبود غم به دل اندر

با خاطر آشفته و با عیش محقر

اکنون که سپه راند شه از ری به سپاهان

ار جو که مرا بار دهد میر دلاور