با خاطر آشفته و با عیش محقر

در این دو سه مه فی المثل از جوع بمرم

با مهر امیرم نبود غم به دل اندر

شد پنج مه ایدون که به شیراز بماندم

اکنون که سپه راند شه از ری به سپاهان

ار جو که مرا بار دهد میر دلاور

تا بو که ز خاک قدم شاه جهاندار